გიორგი ხანიაშვილი

გიორგი ხანიაშვილისთვის თინეიჯერობის პერიოდში ტაბლოიდურ გაზეთებთან, ეროტიკულ პოსტერებთან და პორნოგრაფიულ ჟურნალებთან შეხვედრა მისი გამორჩეული მხატვრული სტილის შთაგონების წყაროდ იქცა. იგი გულდასმით აკოპირებდა იმ გამოსახულებებს, რომლებიც მას იზიდავდა, და თანდათან ავითარებდა ვიზუალურ ენას, რომელიც მოგვიანებით მისი შემოქმედების განმსაზღვრელი გახდა.

ხანიაშვილი არტისტად ჩამოყალიბდა საქართველოს საბჭოთა მმართველობიდან რთული გარდამავალი პერიოდის დროს. ეს იყო ეპოქა, რომელმაც ხშირად მკვეთრი კულტურული ჰიბრიდი წარმოშვა, სადაც ერთმანეთს ეჯახებოდა საბჭოთა ტრადიციები და ახალი კაპიტალისტური ღირებულებები. სწორედ ამ საპირისპირო ძალების შეპირისპირება გახდა ხანიაშვილის მხატვრული პრაქტიკის ერთ-ერთი ძირითადი პრინციპი. იგი იღებს თანამედროვე ვიზუალური კულტურის პრინციპს, სადაც „ყველაფერი შესაძლებელია“, და ერთმანეთთან აერთიანებს სრულიად განსხვავებული წყაროებიდან წამოსულ მრავალფეროვან გამოსახულებებსა და გავლენებს.

მისი სკულპტურები და რელიეფები ოსტატურად აცოცხლებს ბიზანტიურ მთავარანგელოზებსა და სხვა ძველ რელიგიურ ფიგურებს, თუმცა მათ თანამედროვე პორნოგრაფიული ესთეტიკის პროვოკაციული ხედვით წარმოაჩენს. შედეგად იქმნება განზრახ არაკომფორტული დაძაბულობა წმინდასა და პროფანულს შორის.

არტისტული პრაქტიკა

ხანიაშვილი ფერწერას თბილისის სახელმწიფო სამხატვრო აკადემიაში სწავლობდა და ყველაზე მეტად ცნობილია ხეზე კვეთილი რელიეფებითა და სკულპტურებით. დროთა განმავლობაში მან მასალების სპექტრი გააფართოვა და თავის პრაქტიკაში თიხა, მეტალი და ბეტონიც ჩართო.

ტრანსფორმაციის თემა მის შემოქმედებაში მუდმივ ნარატიულ ხაზად გვევლინება: ფიგურები ადამიანიდან ძაღლად გარდაიქმნებიან, იოგები ბუზებად იქცევიან, ხოლო მაგები აქლემის კუზებზე ილუზიონისტურ ხრიკებს ასრულებენ.

მისი მონუმენტური ნამუშევარი „დროის ნაწნავები“, 3 მეტრის სიმაღლის სკულპტურა, რომელიც 2024 წელს თბილისში, ზაარბრიუკენის მოედანზე დაიდგა, კარგად გამოხატავს მის მხატვრულ ხედვას. ნამუშევარი ასახავს ფიგურას, რომელიც რთულ ნაწნავებშია გახვეული. ეს ნაწნავები ფესვებად გარდაიქმნება და სიმბოლურად გამოხატავს უძველესი კულტურის, მედეას მითის, ელინისტური გავლენისა და ქრისტიანული რწმენის ურთიერთკავშირს.

ხანიაშვილის ნამუშევრები წარმოდგენილი იყო არაერთ მნიშვნელოვან გამოფენაზე, მათ შორის Kunsthalle Tbilisi-ში, ლუბლიანის გრაფიკული ხელოვნების ბიენალეზე, დიმიტრი შევარდნაძის სახელობის ეროვნულ გალერეაში, საქართველოს ეროვნულ კინოსტუდიაში და Popiashvili Gvaberidze Window Project-ში.