ფილიპ შეა ოუმი

ფილიპ შეა ოუმი ფრანგი არტისტია, რომელიც მარსელში ცხოვრობს და მუშაობს. მისი შემოქმედება, რომელიც ძირითადად ნახატსა და ფერწერაზეა კონცენტრირებული, ილუსტრაციისა და თხრობისადმი ძლიერ ინტერესს ეფუძნება და მის ოჯახურ ისტორიასა და იმ ადგილებს უკავშირდება, სადაც იგი გაიზარდა.

კამბოჯაში დაბადებული შეფ-მზარეულების შვილი, ბავშვობის დიდ ნაწილს ოჯახის რესტორნის სამზარეულოში ატარებდა. მისმა მშობლებმა, რომლებმაც საფრანგეთში თავშესაფარი მას შემდეგ იპოვეს, რაც წითელი ქმერების რეჟიმს გამოექცნენ, გადაწყვიტეს, საკუთარი მშობლიური კულტურა გვერდზე გადაედოთ, რათა მისი ინტეგრაცია გაემარტივებინათ. სწორედ ამ დისტანციიდან იწყება მისი ძიება: ნახატის მეშვეობით აღადგინოს ის გარემო და ჟესტები, რომლებიც მას გადმოეცა, თუმცა ნაწილობრივ გაჩუმებული და დამალული დარჩა.

ამგვარად, ნახატი სხეულის გაგრძელებად და თხრობის ინსტრუმენტად იქცევა. მასში არტისტი ხელახლა პოულობს რაღაცას სამზარეულოში მუშაობის გამოცდილებიდან: პრაქტიკას, რომელიც გამეორებაზე, სიზუსტესა და იმპროვიზაციაზეა აგებული. ჟესტი სწრაფია, პირდაპირი და ხშირად შემთხვევითობისთვის ღია. როგორც სამზარეულოში, აქაც საქმეა იმასთან მუშაობა, რაც პროცესში ხდება; მორგება, შეცვლა და გარდაქმნა.

მისი გამოსახულებები ფუნქციონირებს როგორც ნარატიული ფრაგმენტები, რომლებიც ხელახლა აცოცხლებს შრომის სცენებს. მათში სხეულები და ხელსაწყოები ოდნავ არასტაბილურ, ზოგჯერ აბსურდულ ფორმებად გარდაიქმნება და დახვეწილ იუმორს ავლენს. მისი ფერწერა, რომელიც გარკვეულწილად ფილიპ გასტონის ექსპრესიულ დაძაბულობებსა და დანა შუცის დეფორმირებულ ნარატივებს ეხმიანება, ამავდროულად გაჟღენთილია უფრო დიფუზური წარმოსახვით, რომელიც 2000-იანი წლების დასაწყისის ვიზუალური კულტურით იკვებება.

ამგვარად, მისი შემოქმედება ვითარდება როგორც მოძრაობაში მყოფი დაბრუნება: ჟესტისა და ნარატივის მეშვეობით ადგილების, პრაქტიკებისა და ოჯახური ისტორიის ხელახლა დასახლების მცდელობა.

ნახატების ეს სერია კომიქსების კონვენციებს ეყრდნობა, რათა მაყურებელი სამზარეულოს შუაგულში შეიყვანოს. იგი აჩენს იმას, რაც სცენის მიღმა ხდება: სწრაფ მოძრაობებს, დაძაბულობას და ტრანსფორმაციის პროცესში მყოფ ინგრედიენტებს. ჭურჭელი, ხელსაწყოები და მომზადების პროცესები აქ ნამდვილ სუბიექტებად იქცევა და წარმოდგენილია როგორც ერთდროულად კონკრეტული და ექსპრესიული ფორმები.

გარემოსთან უშუალო გამოცდილებაზე დაყრდნობით, ეს ნამუშევარი ამ სამყაროს იშვიათ და სხეულებრივად განცდილ პერსპექტივას გვთავაზობს, რომელიც შორს არის იდეალიზებული წარმოდგენებისგან. ცოცხალი და სპონტანური ნახატი ინარჩუნებს ჟესტის კვალს: შეცდომები, შემთხვევითობები და ენერგია გამოსახულების განუყოფელი ნაწილია, ისევე როგორც სამზარეულოში.

იუმორის, ანაგრამებისა და ხელახალი ინტერპრეტაციების მეშვეობით, ნაცნობი ვიზუალური კოდები, როგორიცაა უჟანგავი ფოლადი, შეფის ქუდები და წინსაფრები, გარდაიქმნება უნიკალურ გრაფიკულ ენად, რომელიც ერთდროულად ხელმისაწვდომიცაა და მნიშვნელობებით მდიდარიც.

ინსტალაცია სივრცეში სამგანზომილებიანი ელემენტებით გრძელდება, რომლებიც „doggy bag“-ების ფორმით არის წარმოდგენილი. ეს ობიექტები ნახატებს აცოცხლებს, ქმნის მარშრუტს და მაყურებელს ფიზიკურად ეპატიჟება გამოსახულ სამყაროში შესასვლელად.

ნარატიული ნახატისა და ინსტალაციის გადაკვეთაზე, ეს ნამუშევარი მაყურებელს სთავაზობს იმერსიულ და უშუალო გამოცდილებას, ამავდროულად კი მგრძნობიარე და ახალ მზერას ავლებს სამყაროს, რომელიც ხშირად უხილავი რჩება.