მინანქრის ხელოვნების გალერეა „ორნამენტი“

ჯიმი ლომინაძე - ქვევრი

წარმოუდგენელი ოსტატობით შექმნილი ქვევრი ტიხრულ

მინანქარში თითქოს 23-ე საუკუნიდან მოსული არტეფაქტია -

ნამუშევარი სადაც საქართველო, ღვინო, ისტორია და მომავლის

ესთეტიკა ერთ მთლიანობად ერთიანდება.

კუ

დავით ცხადაია

ტიხრული მინანქარი, ვერცხლი, სპილენძი თითბერი, სტომატოლოგიური თაბაშირი,

ეპოქსიდი. 40 სმ x 47 სმ x 35 სმ

ობიექტი წარმოადგენს შერეული ტექნიკით შესრულებულ მრავალშრიან ალეგორიას, სადაც

ფორმა, მასალა და სიმბოლური მეტყველება ერთიან ვიზუალურ-კონცეპტუალურ სისტემად

ყალიბდება. კუს ფიგურა აქ კაცობრიობის სიმძიმის მატარებელი დედამიწის სხეულის

ალეგორიად გარდაიქმნება. მისი მძიმე, მოზაიკურად დანაწევრებული ყავისფერი ბაკანი

პლანეტის ზედაპირს მოგვაგონებს. რუკისებრი ფრაგმენტაცია, მცირე მწვანე აქცენტები და

გამჭვირვალე ცისფერი „დინებები“ ბუნებრივი რესურსების, სასიცოცხლო ენერგიების

ნიშნებად წარმოჩნდება. თუმცა ამ ელემენტთა ზედაპირზე მწირად, მილევად რეჟიმში

მიმოფანტვა, ჩამოღვენთილი ხაზები, გაჟონვის, განლევის შთაბჭედილებას ახდენს და

თითქოს სისტემის საზღვრების, მისი ბალანსის შეუქცევად რღვევაზე მიანიშნებს.

ბაკანზე დამაგრებულ მეტალის კონსტრუქციას, რომელშიც ადამიანის ტვინის ფორმაა

მოქცეული, ალეგორია ანთროპოცენტრულ განზომილებაში გადააქვს. ტვინის ზედაპირზე

განთავსებული მცირე ზომის საგნები (ეკლესიის მოდელები, სპილენძისფერი მონეტები)

კოლექტიური მეხსიერების, ადამიანის მიერ შექმნილი ინსტიტუციებისა და სისტემების

ნიშნებად იკითხება.

ამგვარად, ნამუშევარი კაპიტალიზმის ლოგიკისაკენ მიმართულ კრიტიკულ ვიზუალურ

კომენტარად ყალიბდება. დედამიწა არა ნეიტრალურ საფუძვლად, არამედ შებორკილ და

ექსპლუატირებულ სხეულად წარმოგვიდგება. კუს ნელი სვლა, გალიისმაგვარი კონსტრუქცია

და მეტალის ჯაჭვები სიმძიმისა და გამოუვალობის განცდას აძლიერებს. ობიექტი მიანიშნებს

მდგომარეობაზე, რომელშიც ბუნებრივი გარემო ადამიანური ინსტიტუციების, მოხმარების,

დაგროვებისა და კონტროლის სისტემების ზეწოლის ქვეშ ექცევა.

მასალათა ურთიერთმიმართება ამ კონცეფციას მატერიალურ დონეზე ამყარებს.

ბუნებრივი/ბიოლოგიური ზედაპირებისა და ხელოვნური/სინთეტური მასალის ერთმანეთში

არევა, გამიზნულად შემოტანილი დისონანსური ელემენტები ქმნის ჰიბრიდულ ველს, სადაც

ესთეტიკური გამოცდილება საფრთხის შეგრძნებით ირღვევა, ხოლო მეხსიერება ტვირთად და

გარდაუვალ პასუხისმგებლობად გადაიქცევა.

ქალი

თეა გურგენიძე

ტიხრული მინანქარი, ხე, რკინა

29სმ x 20სმ x 3სმ

ნამუშევარში ავტორი ფიგურატიული კომპოზიციის ფარგლებში შინაგანი მდგომარეობის

პოეტურ რეპრეზენტაციას გვთავაზობს. ქალის სტილიზებული ფიგურა არა ინდივიდუალურ

პორტრეტად, არამედ განზოგადებულ სახედ წარმოგვიდგება.

ფიგურის სახის გადაწყვეტა–მომწვანო-ყვითლად ამონათებული დაუნაწევრებელი

ზედაპირისა და დაჩრდილული მუქი ტონალური ზონის დაპირისპირება–შინაგანად

კონცენტრირებულ მდგომარეობაზე მიანიშნებს. თვალი, როგორც მზერისა და გარეთ

მიმართული პროექციის ადგილი, აქ ჩრდილშია მოქცეული, ხოლო მეორე თვალი ხედვის

მიღმა რჩება. ამავე განცდას აძლიერებს მუქი ტონალობის მეტალის ჩარჩო, რომელიც

კონტრასტულად უპირისპირდება მის შიგნით მოთავსებულ ფერადოვან ველს და შინაგან-

გარეგანის ბინარობას კიდევ უფრო ამძაფრებს. ამგვარი გადაწყვეტა კომპოზიციას

ამბივალენტურ ხასიათს ანიჭებს, რაც ფიგურისა და ფონის ორნამენტის ურთიერთქმედებაშიც

ვლინდება. ფონის რბილი, მრგვლოვანი მოყვანილობის ყვავილისებური ორნამენტი აქ

მხოლოდ დეკორატიულ ელემენტად არ ფუნქციონირებს. მისი საშუალებით ფიგურის

გარშემო იქმნება რიტმული, ფაქიზი ლირიული ველი, რომელიც შინაგანი მდგომარეობის

ვიზუალურ ექვივალენტად იქცევა.

სიბრტყის ორგანიზაცია ორმაგ პრინციპს ეფუძნება. ერთმანეთის პარალელურად მოქმედებს

ფორმის დანაწევრება და მისი უწყვეტობა. მკაფიო კონტურით შემოსაზღვრული ფერადოვანი

მონაკვეთები სხეულს სეგმენტირებულ, სიბრტყობრივად აგებულ მთლიანობად აქცევს. ეს

კონტურული სიმკვეთრე ცივი და თბილი ფერების ფაქიზი გრადაციებით რბილდება.

ტიხრული მინანქრის ტექნიკის თავისებურება–მასალის, როგორც დინამიური ოპტიკური

ველის ფუნქციონირება–აქ ნამუშევრის გამომსახველობის არსებითი შემადგენელია და მის

შინაგან დინამიკას ამეტყველებს. ეს დინამიკა სიჩუმის კონცენტრირებულ, თუმცა

მგრძნობიარე და პოეტურ ვიზუალურ მეტაფორად იკითხება.